Smak Imprezy.pl » Dodatki do dań

Mój domowy ser koryciński

Olga Smile — Wed, 21 Jul 2010 12:12:37 +0000

Tyle razy pokazywałam już chleby oraz bułki zagniatane i pieczone z zaciszu mojej kuchni, przetwory cicho czekające na zjedzenie w spiżarce, nalewki, piwo domowe i wędliny wędzone na potrzeby gości i przyjaciół. Pisałam również o domowym wyrobie sera, w tym białego twarogowego, ricotty, bunza, oscypków. Mogę pochwalić się również serami framage, miękkimi i twardszymi odmianami twarogów, dojrzewającymi serami pleśniowymi oraz jogurtami, śmietanami, kefirami i masłem. Do zacnego grona moich serów dołącza ser koryciński z przyprawą Ostro – kolorowa domowa przyprawa pomidorowa, którą pokazywałam już kilka miesięcy temu. Odkąd umiem przygotować sery, chleby, nalewki i wędliny czuję się jakoś bezpieczniej. Zadowolona z siebie, z poszerzania wiadomości o kulinarnym świecie staram się zdobywać nowe umiejętności. To jakby powrót do korzeni, podstawowych smaków, które dają mi wiele radości. W końcu chleby i sery towarzyszą ludzkości od zarania dziejów. Mój ser koryciński powstał z 15 litrów mleka. Całą produkcje rozpoczęłam od 20 litrów mleka ale pozyskałam z niego 2 litry śmietany, blisko 2 kg ricotty i prawie 3 kilogramowy ser koryciński z papryką i suszonymi pomidorami. Wpadają znajomi na „wielką ucztę”, będzie ser koryciński, domowa kwaśna śmietana, słodka risotta, masło przygotowane w zeszłym tygodniu, świeżo upieczony chleb wiejski z chrupiącą skórką, ciemne piwo Irish [...]

Focaccia z rozmarynem i solą

Olga Smile — Thu, 03 Jun 2010 22:58:57 +0000

Dzisiaj zapraszam na focaccię z rozmarynem. Focaccia to rodzaj chleba, zbliżonego do blatu pizzy składnikami, a co za tym idzie, również smakiem. Nie zawiera ona jednak takich składników jak ser lub sosy pomidorowe. Focaccia z dodatkiem aromatycznych ziół smakuje wspaniale, lekko, wiosennie a nawet letnio! Dzisiejszy dzień był ciepły i słoneczny, zakończony burzą z piorunami uzmysłowił mi, że zaczynają się letnie burze, a za nimi przyjdą wakacje :) O tak … Rozmarzyłam się, planując spacery nad morzem, kupowanie ryb prosto z kutrów, błogie lenistwo na plaży i uciekanie przed komarami na ścieżkach leśnych. Jeszcze trzeba troszkę poczekać, popracować, ale w końcu czas odpoczynku nadejdzie i to mam nadzieję, że już niebawem. Uwielbiam chleby, bułki, facoccie, pizze i słodkie ciasta drożdżowe, które piekę dla domowników i gości. Ich zapach unoszący się po kuchni uspokaja mnie i nastraja pozytywnie. Nie wiem, czy wiąże się to z potrzebą gotowanie, zapewniania jedzenia domownikom i świadomości, że nie będziemy chodzić głodni, niemniej – jestem spokojna i wyluzowana, kiedy piekę. Nie dość, że najem się „oczami” w trakcie pracy, to oczywiście nie pogardzę dużym kawałkiem fococcii, a wieczorem zjem jeszcze kawałek, który zostanie z masłem i kubkiem mleka. Jak widać, mam plan ;) Skład focaccii charakterystyczny [...]

Grillowana polenta z kwaśną śmietaną i cebulką dymką

Olga Smile — Thu, 13 May 2010 13:20:56 +0000

Polenta, czyli masa na kształt mamałygi przygotowywana z rozdrobnionej kukurydzy, mąki kukurydzianej lub kasztanowej jest tradycyjną ludową potrawą włoską. W naszej kulturze raczej nieznana, dotarła wraz z całą kuchnią śródziemnomorską i powoli pojawia się gdzieniegdzie na stołach polaków. Długo szukałam odpowiedniej kaszy kukurydzianej, która nie będzie wymagała ode mnie godzinnego stania przy garnku i ciągłego mieszania, aby pulpa się nie przylepiła się do dna, a co za tym idzie nie przypaliła. Taka praca jest ponad moje siły a głównie nerwy, gdyż zwyczajnie nie lubię stać godzinami w kuchni. Jest tyle przyjemniejszych zajęć, gdy słoneczko świeci a ptaszki wesoło ćwierkają, że co, jak co ale stanie przy gorącym garnku i mieszanie gęstej lepiącej kaszy nie jest zajęciem ani trochę atrakcyjnym. Jakby tego było mało, z garnka praktycznie, co chwilę wyskakuje jakiś bąbel powietrza z mamałygą i jak na złość ląduje na moim ręku parząc wyjątkowo nieprzyjemnie. Powiedziałam dość i odmówiłam kolejnego przygotowywania polenty, do czasu … a no właśnie, do czasu, aż w sklepie Marks & Spencer w warszawskiej galerii BlueCitty nie znalazłam polenty błyskawicznej. Na opakowaniu nic o szybkości nie było napisane, jednak w instrukcji czas gotowania 3 minuty mówił sam za siebie. Do koszyka włożyłam 5 opakowań po 500 [...]

Tapenada czyli pasta z czarnych oliwek

Olga Smile — Wed, 20 Jan 2010 06:01:24 +0000

Tapenady należą do mojego ulubionego gatunku dań na szybkie imprezy. Zupełnie pomijam fakt, że można je kupić gotowe w sklepach zamknięte w małych słoiczkach, gdyż ich smak często ma wiele do życzenia. Po pierwsze są mdłe, mało wyraziste i wyjątkowo mocno nasiąknięte oliwą. Po drugie jakoś nie zachęcają mnie wyglądem oliwnym zapachem. Nie to, żebym oliwy z oliwek nie lubiła, ale jednak czasami warto zachować umiar, zwłaszcza w pastach, które układamy na chrupiących kawałkach bułki lub grzankach. Sekret smacznej pasty z czarnych oliwek tkwi w jakości samych oliwek i odpowiednim ich doprawieniu. Nie wybieram najtańszych, niestety coś za coś. Warto jest znaleźć takie, które są dość małe i mięsiste. Czasami trzeba nawet powalczyć z tymi, które mają pestki. Pestkuję oliwki bardzo łatwo, wystarczy, że nacisnę dość mocno płaską częścią noża, a wtedy pękają i pestka sama odchodzi od miąższu. Im jaśniejsze oliwki tym mniej farbowane, niestety, czarne w naturze są czerwonawe i takie właśnie mają najwięcej smaku. W sklepach można dostać oliwki przeróżnych gatunków. Do niedawna wybierałam pomiędzy bezgatunkowymi czarnymi, zielonymi a w porywach szaleństwa rozgotowanymi zielonymi nadziewanymi bezsmakową papryczką, migdałkiem czy filecikiem ryby. Na dzień dzisiejszy, gdy stoję w delikatesach przed półą z oliwkami i oliwami dostaję zawrotu głowy. [...]

Pasta pomidorowa z fasoli mung

Olga Smile — Mon, 11 Jan 2010 10:25:22 +0000

Za oknem panuje prawdziwa zima, sikorki zajadają słoninkę, wróbelki tłoczą się w karmiku, aby wydziobać jak najsmakowitsze ziarnka. Czasami odwiedzają nas również bażanty zwabione zapewne gwarem ptactwa i szansą na bezproblemowy posiłek. Panuje prawdziwa śnieżna zima, oj tak! Dzisiaj przepis publikuję nieco później, znajomi właśnie wyjechali, dzieci bawiły się w najlepsze, a my jak rzadko mieliśmy czas w weekend, aby bez pośpiechu siedzieć, zajadać i rozmawiać. Bardzo lubię takie spokojne, wręcz leniwe zimowe spotkania, które pomimo sielskości za oknem, dostarczają nam tej nutki niepewności, czy aby uda się od nas wyjechać przez zaspy. Nasi przyjaciele zdecydowali się zostać dzień dłużej i tak oto spędziliśmy wspaniały dłuższy weekend wśród śniegów :) Rewelacyjnie się bawiliśmy szkoda, że każdy musi wrócić do codziennych obowiązków. Tym razem polecam przepis na pastę do pieczywa. Uwielbiam pasty fasolowe, są proste, smaczne i pozwalają na wielką swobodę doprawiania i łączenia ich z innymi produktami spożywczymi. Dodatkowo mogą być jadane w formie smarowideł, nadzień do pierogów, uszek lub zapiekane jako warzywne pasztety czy musy. * 300 g ugotowanej fasoli mung * kilka suszonych pomidorów z oliwy * 1 łyżka mielonych suszonych pomidorów (do dostania w sklepach orientalnych i serwisach aukcyjnych) * 200 ml przecieru pomidorowego lub 1/2 puszki [...]

Cebula nadziewana kasztanami jadalnymi marronami

Olga Smile — Fri, 20 Nov 2009 06:01:43 +0000

Rozpoczął się idealny czas na delektowanie się kasztanami jadalnymi. Marrony można kupić na większych i lepiej zaopatrzonych bazarach i w części delikatesów. Kiedyś, przed wojną, kasztany popularne były w Polsce, lecz w czasach komunizmu zniknęły ze sklepów łącznie z większością podstawowych produktów spożywczych, nie wspominając już o dobrach luksusowych i specjalnych dodatkach. I tak to marrony nieznane pozostały dla dzisiejszego pokolenia trzydziestoparolatków, a na dzień dzisiejszy są właściwie nowością na rynku, o ile nie zajadaliśmy się nimi podczas zagranicznych podróży. Marrony smakują podobnie do słodkich ziemniaków. Są mączyste, słodkie, o delikatnym orzechowym posmaku i bardzo szybko, a zarazem przyjemnie sycą. Tyle z superlatywów, do minusów zaliczyć należy ich kaloryczność, ale co tam, czasami trzeba sobie pozwolić na chwilę rozpusty. Dostałam ponad 6 kg marronów od znajomych. Zajadaliśmy się nimi podczas sobotniego spotkania, ale została jeszcze cała masa kasztanów. Ku mojemu wielkiemu zadowoleniu przystąpiłam do ich przekształcania w smaczne dania. Oczywiście zamierzam się z Wami moimi pomysłami podzielić, a na pierwszy ogień idą wypróbowane od lat nadziewane cebulki. Och … pyszne są, z sałatą i chrupiącą bułką smakują rewelacyjnie!!! Moja przygoda z kasztami jadalnymi trwa właściwie od najmłodszych lat. Na Saskiej Kępie w Warszawie, na której się wychowałam, w wielu ogrodach [...]

Pasta z fasoli i pieczarek

Olga Smile — Mon, 09 Nov 2009 06:01:25 +0000

Taką fasolową pastę nazywamy w domu pasztetem wegańskim. Pasuje do pieczywa, jako dip do warzyw, sprawdza się w pierogach i naleśnikach. Rewelacyjna na zimno, na ciepło również niczego sobie. Przygotowana bez udział produktów pochodzenia zwierzęcego może być serwowana podczas spotkań, gdy na kolacji zjawiają się goście o wegetariańskim czy wegańskim sposobie odżywania. Wszystkożercom również nie zaszkodzi a ciekawie urozmaici ich menu. Pomyślałam sobie, że taka pasta będzie pasowała również do kulinarnej akcji „Gotowanie po polsku II” Może nie jest to typowe danie z kanonu naszej rodzimej kuchni, ale za to zawiera w swoim składzie fasolę, którą lubimy i znamy, chociażby z połączenia z czerwonym barszczem, mowa o pięknym Jasiu. Mam wrażenie, że naszą rodzima kuchnia od wielu lat przechodzi bardzo intensywną przemianę i metamorfozę. Miksowana ze smakami różnych krajów i kontynentów staje się mieszaniną międzynarodowych smaków, gustów i odmian. Przynajmniej w moim domu, niezwykle rzadko spotkamy na stole typowe polskie dania jak smalec, bigos, krupnik, golonkę czy kotlety schabowe. Odchodzę od tych ciężkich, tłustych dań zastępując je roślinnymi dodatkami a tłuszcz intensywnymi przyprawami. Nie ma już w naszym klimacie ciężkich zim, gdzie śnieg sięgał do pasa, a gości przybywające na święta Bożego Narodzenia często zostawali aż do trzech króli, bo [...]

Pasztet z białym winem Riddle Creek Reserve ze szczepu Chardonney

Olga Smile — Wed, 23 Sep 2009 06:01:06 +0000

Jestem wielbicielką pasztetów i musów mięsnych. Nie dość, że lubię je robić, to jeszcze jeść, co oczywiście średnio wpływa na moją linię, ale za to podniebienie cieszy się bardzo. Regularnie eksperymentuję z różnymi mięsami, sosami i dodatkami, z których powstają w zaciszu mojej kuchni pasztety, terriny mięsne i musy. Czasami piekę je w piekarniku przykryte szczelnie folią, innym razem w kąpieli wodnej a czasami mięso duszę i przygotowuję klasycznie mieląc z dodatkami, a właściwie kutrując w malakserze do postaci jedwabistego kremu. Po kilku godzinach w lodówce uzyskuję piękną, jedwabistą pastę mięsną, która jest smaczna, ładna i bardzo delikatna. Bo właśnie gustuje w delikatnych pasztetach, jednak tym razem postawiłam na odrobinę ostrości i wyrazistości. Co prawda, nie często używam wina do gotowania czy duszenia, no ale trzeba się rozwijać i eksperymentować w kuchni. Nie przepadam za daniami z winnym posmakiem, generalnie omijam je szerokim łukiem i staram się nie zmawiać ich podczas pobytów w restauracjach. Nie znam się, trudno, takie potrawy dla mnie niezbyt ładnie pachną i kubki smakowe buntują się na całego. Nie ma tu znaczenia, czy są to mule czy mięso, zwyczajnie nie lubię uzyskanego posmaku wina i już. Zastanawiam się czy umiem to inaczej wyjaśnić, ale chyba najprościej [...]

Carpaccio z jesiennych borowików

Olga Smile — Mon, 07 Sep 2009 06:01:36 +0000

Carpacio wywodzi się z Włoch. Ojcem wołowego carpaccio jest Giuseppe Cipriani, który pierwszy raz w 1950 roku podał to danie hrabinie Amalii Nani Mocenigo. Do dnia dzisiejszego na stołach całego świata carpaccio gości dość często, a do tego przygotowywane jest z przeróżnych produktów spożywczych, nie tylko mięsa. Wszystko zależy od regionu, tradycji i dostępności składników. Carpaccio ewaluowało przez lata i oprócz klasycznego wołowego mięsa pociętego w cieniutkie plasterki i podanego na surowo, mianem carpaccio określa się cieniutkie plasterki łososia, grzybów i warzyw, które zjadamy na surowo podane z delikatnymi sosami, serem startym w wiórki lub kaparami. Dotychczas pokazywałam na łamach bloga: * Dyniowe carpaccio szałwiowe * Carpaccio, czyli nasza marynowana polędwica wołowa w wersji krajowej * Surowa dynia w typie carpaccio * Carpaccio z cukinii * Łosoś po norwesku czyli ryba, koper, sól i przyprawy Dzisiaj przyszła pora na borowiki. W niedzielę udało nam się wyrwać na chwilkę, gdy intensywne opady deszczu ustały, a na niebie nieśmiało zawitało słoneczko. We wrześniu zawsze w pobliskich lasach licznie pojawiają się prawdziwki, podgrzybki, koźlaki, maślaki i kurki. Co prawda, zapewne jest w nich więcej gatunków grzybów, lecz ja znam tylko te i co do tych okazów, zawsze mam pewność, że są jadalne a [...]

W cudownym tandemie ocet pomidorowy i oliwa pomidorowa

Olga Smile — Wed, 02 Sep 2009 05:01:33 +0000

Muszę Wam się przyznać do jednej z moich słabości i pasji zarazem. Co prawda nie jest specjalnie ekstrawagancka ale zawsze własna, jak to mówi mój tata ;) A mianowicie mowa o oliwach, olejach i occie. Uwielbiam je, wprost ubóstwiam, każdego tygodnia w moim koszyku zakupowym pojawia się nowa butelka, testuję, próbuję, sprawdzam, zachwycam się i porównuję. To taka moja nagroda za cały ciężki tydzień. Niby jedna mała buteleczka oliwy lub octu, a tyle ilu producentów, ile gatunków owoców, warzyw, ziaren, oliwek, sposobów pozyskiwania, regionów, krajów, przechowywania, filtrowania tyle smaków, kolorów i zapachów. Do tego dodając oleje z pestek dyni, winogron, ostu, pestek moreli czy orzechów to mamy pełną gamę rozmaitości. Na pewno każdy znajdzie coś dla siebie. A ja ze swojej strony spróbuję z czasem przedstawić Wam swoją subiektywną opinię o oliwach, octach i olejach, które pojawiają się w moich szafkach kuchennych. W końcu każdy może mieć swoje zdanie :) Oliwy, oleje i lekkie octy najbardziej lubię zjadać najprościej jak się da – z bulką lub chlebem moczonym i z wielka radością konsumowanym, gdy w tle leci cicho Ram Cafe a goście wesoło siedzą i gawędzą na kanapie katem oka wpatrując się w trzaskający ogień w kominku. W domu mam [...]

Aromatyczne i smaczne masełko pomidorowe

Olga Smile — Fri, 21 Aug 2009 06:01:56 +0000

Jestem, jestem, kilka dni nie pisałam ale powód jest prozaiczny zwyczajny brak czasu i kompletne, wręcz bezwarunkowe zagotowanie, bo zapracowiem to już chyba tego nazwać nie można. Dni płyną jak szalone, śliwki węgierki mnie zasypują w ilościach przemysłowych a z mojej kuchni wychodzą śliwki kandyzowane, ocet śliwkowy i powidła śliwkowe. Aby coś urozmaicić przygotowałam ketchup śliwkowy. Brzmi dziwnie, ale jest smaczny, może nie rewelacyjny ale zdecydowanie ciekawym nazwać go można. Pasuje do delikatniejszych mięs i słodkawych serów. Ot taka nowość w mojej spiżarce. Gdy wiele lat temu sprowadziliśmy się do miejsca, gdzie teraz mieszkamy, gospodarze pozostawili nam w spadku kilka dużych i starych drzew śliwkowych (węgierek, takich prawdziwych, twardych i filetowych), jabłonie i dwie grusze. Gruszki suche jak diabli i niesmaczne, regularnie wywożone na wysypisko śmieci dostarczają nam zapełnienia dla resztek wolnego czasu. Dopiero w zeszłym roku dowiedziałam się, że ta odmiana nie nadaje się do jedzenie, co odkryciem specjalnym nie było, jednak wiadomość, że wyhodowana zastała do suszenia i kandyzowana rzeczywiście mnie zadziwiła. Coś w tym jest, bo suszą się szybko, mają mocno wyczuwalne grudki i twardą skórę. W tym roku zrobię kandyzowane gruszki w syropie i zobaczę jak mi wyjdą. Miejmy nadzieję, że nie tak jak wtorkowy dżem. [...]